کورمال کورمال داشت میرفت که :

یهویی خورد به لنگه در که باز بود و بصورت کاملا قایم به سمت اون قرار گرفته بود

افتاد روی زمین و سرش خورد به گوشه مبل

نزدیکای ظهر که به هوش اومد فقط یه جمله گفت:

خدایا چرا راحتم نمیکنی؟؟

فایدش چیه این زندگی؟؟

خسته شدم از این زندگی!!

چن سالی میشد که هر سال یه بیماری جدید به بیماری هاش اضافه میشد از قند خون و چربی و فشار خون و عمل ناموفق چشم و عمل کلیه و از کار افتادن کلیه ها و دیالیز و...... بشمار تا برسی به اون شب

پ.ن:گاهی وقتا اصلا ارزشی نداره که آدم قد خضر عمر کنه یا حتی خیلی کمتر

پ.ن:پدرم میگه: حتی اگه مرگ نباشه ، پیری و از کار افتادگی حتما هست!

مادر ، خواهر ها و برادر ها با بغض و گاهی با اشک بدرقه ات میکنند

ولی پدر خم به ابرو نمی آورد

وقتی که شب را بیرون از خانه می گذرانی هر شب یکی از اینها برایت زنگ میزنند

ولی پدر خم به ابرو نمی آورد

وقتی یک هفته تمام از خانه دوری و به خانه هم زنگ نمی زنی همه جویای احوالت می شوند

ولی پدر خم به ابرو نمی آورد

ایرادی نیست هر چه نباشد مرد است و غرور دارد

ولی پشت تمامی تماسهای روزانه یک نفر هست که همیشه در پاس دوم مکالمه با تو حرف میزند و جویای وضعیتت می شود و هر روز هم هست (بدون استثنا) حتی اگر نفرات پاس اول عوض شوند و هر کدام هر سه یا چهار روز نوبتشان برسد

ولی مکالمه پاس دوم همیشه ثابت است

همیشه....

الان که فکر میکنم می بینم که انگار منم یه مدتی بود که روی فرم نبودم البته روی فرم نوشتن و نه فوتبال!!

و حالا که دقت میکنم می بینم منی که یه زمانی هر روز آپ میکردم الان یه ماهی میشه که نمیتونم آپ کنم که یا وقتش رو ندارم و یا مطلبش رو

به هر حال با خوندن مطالبی که یه دوست بهم داد که نمیخوام اسمشو بگم چون نمیخوام یهویی پرستو جوگیر بشه  دیدم که خیلی حرف برای گفتن دارم و میتونم داشته باشم و میخوام که در مورد خیلی چیزای دیگه هم فکر کنم و بنویسم

پس منتظر باشید که بازم بنویسم به شرطی که سفر که میرم اونجام دسترسی به نت داشته باشم

تعدادی آدم که همه شون به نوعی روی صورتشون یه خط هایی هست چه خط واقعی شکستگی و چه خط هایی که دیده نمیشن ولی از عمق نگاه و خیره شدن طرف به یه نقطه میشه فهمید که یه چیزی هست

و افرادی که همدیگر رو همینجا و توی همین اتوبوس ملاقات کردن و هیچ احساسی به هم ندارن ولی یه احساس مشترک دارن احساس .......

یه دختر تنها روی صندلی کنار دست من

که توی این اتوبوسی که داره میره به سمت مرز، معلومه که کسی رو نداره و تنهای تنهاست

من: سلام خوبید؟

دختر: سلام ممنون

من: میتونم بپرسم کجا دارید میرید؟ برای کار خاصی میرید؟

دختر: مگه این اتوبوس به غیر از کشور ...... جای دیگه ای هم میره؟

من: نه ، منظورم این بود که توی اون کشور به کجا میخواید برید و اصلا برای چی دارید میرید؟ چون احساس میکنم که تنها هم هستید با این تنهایی توی کشور غریب میخواید چیکار کنید و کسی رو دارید یا نه؟

دختر: آهان! زیاد فرقی نمیکنه دارم میرم که از اینجا راحت بشم دارم میرم که آزادی رو لمس کنم دارم میرم که آزاد باشم در ضمن مگه اینجا (توی کشور خودمون ) شما کسی رو میشناسید که تنها نباشه؟؟؟ اگه منظورتون هم ترس باشه نه ترسی ندارم ، حداقلش اینه که هر بلایی که بخواد سرم بیاد توی کشور بیگانه سرم میاد و دلم از این نمیسوزه که همزبونام و هم وطنام این بدی رو در حقم کردن چیزی که هر روز داره برای همه مون اتفاق میفته!!!

اگه منظورتون از کار شغل نباشه ؛ نه کار خاصی ندارم ، و اگه منظورتون شغل باشه ؛ بازم نه شغل خاصی ندارم میرم اونجا تا خدا چی بخواد به هر حال از کشور ما بیشتر نباشه که کمتر نیست!!! بالاخره یه طوری میشه دیگه

اتوبوس از مرز میگذره و آزادی، توی وجود آدمی که به نظر نمیرسه که خیلی آدم سطحی و کم عمقی باشه تبلور پیدا میکنه!

روسریشو از سرش باز میکنه لباساشو تغییر میده و نوعی برخورد میکنه و لباس میپوشه که انگار ذاتا آدم اینور مرزی نبوده و همیشه اونور مرزی بوده!

البته این آزادی که ایشون ترسیم میکنه بیشتر به خالی کردن عقده های یه ملت از همه چی محروم شبیه تره تا آزادی

من خودم رفتم و دیدم که اینجوری نیست

نون حلال از دل سنگ در میاد نه از زیر سنگ

پ.ن: سلام خدمت همه دوستام و مخصوصا اونایی که این مدتی که نبودم بهم سر زده بودن و جویای احوال بودن از همتون ممنونم شکر خدا خوبم و اوضاع رو به راهه ولی وقت آزاد کافی ندارم که به شما دوستای خوبم سر بزنم و ادای وظیفه کنم ببخشید

انگار نه انگار که این خیابون یه طرفه است و از روبرو داره ماشین میاد

وارد مغازه ای شد که جز چند قلم جنس چیز دیگه ای نداشت بعد گفت : این چند؟ صاحب مغازه گفت چند میخوای باشه؟ گفت: ۲ میلیون

صاحب مغازه گفت :کی میخوای پولشو بدی؟

گفت:یه سال دیگه ! حالا چند؟

صاحب مغازه گفت : ۲ میلیون و چهارصد هزار تومن

گفت :خریدم و صاحب مغازه هم گفت :مال تو

بعد دوباره برگشت و گفت میخوام اینو بفروشم  صاحب مغازه گفت :چند؟

گفت : ۲ میلیون

صاحب مغازه گفت : خریدم و ۲ میلیون بهش داد

پ.ن:میگن ایرانی ها خیلی زرنگن آیا اینا زرنگیه؟

پ.ن۲:مورد دوم نوعی نذول خوریه که به نذول خوری شرعی معروفه چون تو معامله انجامش میدن

پ.ن۳:آیا خدا انقدر ساده اس که گول این کارای مارو بخوره؟ ما داریم سر کی رو کلاه میزاریم؟

بی ربط:چهار روزی نبودم نتونستم به دوستان سر بزنم باید ببخشن

از لحاظ شخصیتی درخت یه الگوی کامله که برای هر آدمی میتونه جالب و اسوه زندگی باشه

علاوه از همه کارایی که از درخت میدونیم و علاوه از همه منافعش که درختو به عنوان یه الگو مطرح میکنه دو تا کار دیگه هم داره که میتونه اونو به عنوای الگوی یه دوست معرفی کنه و من تازه متوجه شون شدم

اول اینکه یه درخت بدون اینکه تو متوجه بشی یا نشی یا اصلا بی تفاوت به اینکه تو بخوای بدونی یا ندونی همیشه و هر لحظه بدون هیچ انتظاری حتی انتظار اینکه متوجهش بشی بهت سود میرسونه و بهت منافع میده و باعث ادامه حیاتت میشه

بله بدون اینکه کسی متوجه بشه و از این کارش قدردانی بکنه همیشه اکسیژن تولید میکنه

دوم اینکه یه روش تربیتی خاص توی دوستی داره  با اینکه خودش همیشه افتاده است ولی آدمو به پیشرفت و به بالارفتن تشویق میکنه

وقتی میری بالای درخت تا ازش میوه بخوری همیشه تشویقت میکنه به فکر کردن با بالاها و نیگا کردن به بالاها تا پیشرفت کنی و بالاتر بری و میوه های پایین رو با برگاش می پوشونه تا یه وقت به هوای چیدن یه میوه از اون رتبه ای که هستی پایین تر نری و فقط به میوه هایی که بالای سرت هستن رو نشونت میده تا فقط به بالا رفتن فکر کنی نه چیز دیگه

پ.ن:یه مدت به دلایلی تنبل شده بودم تصمیم دارم دوباره وبلاگمو راه بندازم و مرتب آپ کنم البته ممکنه دیگه مثله قبل زود زود نتونم آپ کنم و فقط هفته ای دوبار بتونم اینکارو بکنم ولی به هر حال اینم خودش کلی کاره

جا داره از همه دوستایی که توی این مدت تنهام نزاشتن و بهم سر میزدن و کامنت میدادن تشکرک کنم نمیخوام اسم ببرم ولی خیلیا تو این مدت بهم روحیه دادن که برگردم واسه داشتن آدرسشون میتونید به لینکام مراجعه کنید چون آدرسشون اونجا هست

خوشحالم که توی انتخاب دوست (حتی دوستای نتی) اشتباه نکردم و دوستای خوبی دارم