داشتم به این فکر میکردم که یه درخت میتونه چه دوست خوبی باشه

از لحاظ شخصیتی درخت یه الگوی کامله که برای هر آدمی میتونه جالب و اسوه زندگی باشه

علاوه از همه کارایی که از درخت میدونیم و علاوه از همه منافعش که درختو به عنوان یه الگو مطرح میکنه دو تا کار دیگه هم داره که میتونه اونو به عنوای الگوی یه دوست معرفی کنه و من تازه متوجه شون شدم

اول اینکه یه درخت بدون اینکه تو متوجه بشی یا نشی یا اصلا بی تفاوت به اینکه تو بخوای بدونی یا ندونی همیشه و هر لحظه بدون هیچ انتظاری حتی انتظار اینکه متوجهش بشی بهت سود میرسونه و بهت منافع میده و باعث ادامه حیاتت میشه

بله بدون اینکه کسی متوجه بشه و از این کارش قدردانی بکنه همیشه اکسیژن تولید میکنه

دوم اینکه یه روش تربیتی خاص توی دوستی داره  با اینکه خودش همیشه افتاده است ولی آدمو به پیشرفت و به بالارفتن تشویق میکنه

وقتی میری بالای درخت تا ازش میوه بخوری همیشه تشویقت میکنه به فکر کردن با بالاها و نیگا کردن به بالاها تا پیشرفت کنی و بالاتر بری و میوه های پایین رو با برگاش می پوشونه تا یه وقت به هوای چیدن یه میوه از اون رتبه ای که هستی پایین تر نری و فقط به میوه هایی که بالای سرت هستن رو نشونت میده تا فقط به بالا رفتن فکر کنی نه چیز دیگه

پ.ن:یه مدت به دلایلی تنبل شده بودم تصمیم دارم دوباره وبلاگمو راه بندازم و مرتب آپ کنم البته ممکنه دیگه مثله قبل زود زود نتونم آپ کنم و فقط هفته ای دوبار بتونم اینکارو بکنم ولی به هر حال اینم خودش کلی کاره

جا داره از همه دوستایی که توی این مدت تنهام نزاشتن و بهم سر میزدن و کامنت میدادن تشکرک کنم نمیخوام اسم ببرم ولی خیلیا تو این مدت بهم روحیه دادن که برگردم واسه داشتن آدرسشون میتونید به لینکام مراجعه کنید چون آدرسشون اونجا هست

خوشحالم که توی انتخاب دوست (حتی دوستای نتی) اشتباه نکردم و دوستای خوبی دارم